تفاوت دوده صدف ۳۳۰ و ۵۵۰ در لاستیک NR و NBR | تحلیل نتایج آزمایشگاهی و راهنمای انتخاب

دوده صدف در بازار مواد اولیه لاستیک، یک اسم معمولی نیست؛ برای خیلی از تولیدکننده‌ها یعنی “کامپاند قابل پیش‌بینی”، “کیفیت ثابت”، و “ریسک کمتر در تولید انبوه”. اما حرفِ درست صنعتی این است: هر ادعایی باید روی عدد و نتیجه بنشیند.
در این مقاله، دقیقاً با تکیه بر جدول آزمایشگاهی تصویر شما (شرایط محیطی: دمای ۲۳±۲°C و رطوبت ۴۵±۵%) عملکرد دوده صدف ۳۳۰ و دوده صدف ۵۵۰ را در دو سیستم لاستیکی NR (لاستیک طبیعی) و NBR (لاستیک نیتریل مقاوم به روغن) بررسی می‌کنیم؛ و خیلی روشن می‌گوییم کجا دوده صدف انتخاب منطقی است و کجا باید هوشمندانه‌تر تصمیم گرفت.

در جدول، دو خانواده اصلی داریم:

و خواص زیر اندازه‌گیری شده:، Tensile (MPa) ، Elongation (%)، Tear (kN/m)

Abrasion (delta Vrel, mm³) (عدد کمتر = سایش کمتر = بهتر)

Hardness (Shore A)

Ts۲ و Tc۹۰

با تکیه بر همین داده‌ها:

دوده صدف ۳۳۰ در NR: خروجی متعادل، قابل اتکا و صنعتی (سختی پایدار، پخت متعادل، خواص مکانیکی خوب)

دوده صدف ۵۵۰ در NBR: مزیت اصلی در پخت متعادل و سختی کنترل‌شده است، اما در این تست سایش ضعیف‌تر دیده می‌شود

یعنی مانور منطقی روی دوده صدف این است:
صدف ۳۳۰ را به‌عنوان گزینه‌ی قوی برای NR برجسته کنید؛ و صدف ۵۵۰ را با تاکید روی کنترل فرآیند و آب‌بندی/سختی متوسط معرفی کنید.

اگر با NBR کار می‌کنید و اولویت شما کنترل پخت و سختی متوسط است، دوده صدف ۵۵۰ می‌تواند انتخاب مناسبی باشد برای:

واشرها و قطعات آب‌بندی

قطعات مقاوم به روغن با سختی متوسط

پروژه‌هایی که کنترل زمان پخت (Tc۹۰) حیاتی است

اما برای قطعات سایشی سنگین در NBR، طبق همین جدول بهتر است با احتیاط تصمیم بگیرید و اگر سایش اولویت اول است، تست فرمول یا جایگزین را بررسی کنید.

کلیدواژه‌های کاربردی: دوده صدف ۵۵۰، دوده منا

۱) استحکام کششی (Tensile Strength) در NR

دوده صدف ۳۳۰: ۱۹.۸۵ MPa

SHP۱۰۰: ۲۰.۷۴ MPa

پارس ۳۳۰: ۲۱.۱ MPa

برداشت صنعتی: صدف ۳۳۰ استحکام بالا و نزدیک به رقبا می‌دهد. اگر هدف شما تولید قطعات NR با تنسایل حوالی ۲۰ MPa باشد، دوده صدف ۳۳۰ کاملاً در محدوده استاندارد و رقابتی است.

دوده صدف ۳۳۰: ۸۳۵%

SHP۱۰۰: ۸۸۵%

پارس ۳۳۰: ۸۳۰%

برداشت صنعتی: صدف ۳۳۰ کشسانی بسیار خوب داده و حتی کمی بهتر از پارس ۳۳۰ است. این یعنی برای قطعاتی که انعطاف مهم است (مثل ضربه‌گیرها، قطعات دینامیک، لرزه‌گیرها)، انتخاب بدی نیست.

دوده صدف ۳۳۰: ۷۰ kN/m

SHP۱۰۰: ۸۳ kN/m

پارس ۳۳۰: ۷۴ kN/m

برداشت صنعتی: SHP۱۰۰ در پارگی بهتر است؛ اما صدف ۳۳۰ هنوز در یک سطح قابل قبول قرار دارد. اگر قطعه‌تان پارگی‌محور است (لبه‌دار، پانچ‌خور، دارای شیار یا تمرکز تنش)، باید یا گرید را دقیق‌تر انتخاب کنید یا فرمول را بهینه کنید. ولی برای کاربردهای عمومی NR، این عدد قابل دفاع است.

دوده صدف ۳۳۰: ۱۷۳ mm³

SHP۱۰۰: ۱۵۰ mm³

پارس ۳۳۰: ۱۷۰ mm³

برداشت صنعتی: صدف ۳۳۰ از نظر سایش نزدیک به پارس ۳۳۰ است، اما SHP۱۰۰ بهتر است. یعنی اگر محصول شما در معرض سایش متوسط است، صدف ۳۳۰ جواب می‌دهد؛ اگر سایش خیلی شدید دارید، باید بهینه‌سازی فرمول (یا انتخاب گرید مناسب‌تر) را جدی‌تر ببینید.

صدف ۳۳۰: ۵۶ Shore A

SHP۱۰۰: ۵۶

پارس ۳۳۰: ۵۶

برداشت صنعتی: این قسمت خیلی مهم است چون “پایداری سختی” یعنی تولیدکننده در خط تولید کمتر غافلگیر می‌شود. صدف ۳۳۰ دقیقاً سختی استاندارد و ثابت داده.

Ts۲ صدف ۳۳۰: ۰۱:۵۸

Tc۹۰ صدف ۳۳۰: ۰۵:۲۴

در مقایسه:

SHP۱۰۰: Ts۲=۰۱:۵۲ ، Tc۹۰=۰۶:۰۰

پارس ۳۳۰: Ts۲=۰۲:۰۰ ، Tc۹۰=۰۵:۰۰

برداشت صنعتی: صدف ۳۳۰ از نظر پخت متعادل است؛ نه خیلی تند که ریسک اسکورچ/پخت زودهنگام بالا رود، نه آنقدر کند که سیکل تولید کش بیاید. برای تولید انبوه، این تعادل یک مزیت واقعی است.

دوده صدف ۳۳۰ برای چه نوع لاستیکی بهتر است؟

طبق داده آزمایشگاهی، دوده صدف ۳۳۰ در NR عملکرد متعادل و قابل اتکا دارد و برای قطعات عمومی و دینامیک مناسب است.

در NBR برای قطعات مقاوم به روغن، آب‌بندی و سختی متوسط و کنترل زمان پخت مناسب است.

نه. بهترین گزینه یعنی “بهترین برای کاربرد شما”. طبق جدول، در NBR اگر سایش اولویت اصلی باشد، باید با تست فرمول تصمیم گرفت.